کاش بودند مردان بی ادعا، نه اینکه نیستند، هستند اما مثل درّ کم یابند.شاید هم آنقدر آلوده گناه شده ایم که دیگر احساسشان نمی کنیم راستی دلت برای شهدا تنگ نشده؟ مردان بی ادعا همچون سردار قهاری!

فرمانده تیپ!!! آری اینجاست که باید گفت: کجایند مردان بی ادعا ؟ هستند، باید چشم خود را باز کنیم تا ببینیم ، من دیده ام.نمونه ی بارز آن سردار شهید قهاری سعید بود:« ورودی نمازخانه ی تیپ 18 الغدیر یزد دارای کفش داری است که دو قسمت می شود.ورودی سمت راست مخصوص پاسداران و سربازان افسر و ورودی سمت چپ مخصوص سربازان عادی.مدتی که من انجا خدمت می کردم یکبار نشد این سرباز بی ادعا، شهید قهاری سعید کفش خود را به قسمت کفش داری پاسداران تحویل دهد، همیشه از کفش داری سربازان عادی و داخل صف، کفش خود را تحویل می داد.چقدر تواضع و خشوع.این بود که آن نشد.خاکی بود و لایق شهادت.وقتی خبر شهادت آن سردار رشید را از تلویزیون شنیدم، ناخودآگاه گفتم: آفرین سردار، آخر به آرزویت رسیدی.
به قول رهبر جهان اسلام، حضرت آیت الله خامنه ای:« مثل شماها واقعا حیف است که بمیرند، باید شهید شوید.»
قلم کوتاه کنم، شاید دلیل اصلی دست به قلم شدنم این بود که با خود گفتم: میثم تو که دیده ای صف مردان خدا را، اگر ننویسی مسئولی.بیایید یک روز هم که شده در زندگی مثل شهدا باشیم.بیایید لایق شهادت شویم.به قول شهید آوینی:
«هنر مردان خدا آن است که بمیرند، قبل از آنکه بمیرانندشان.»

«مهندس میثم همتی»

خدای متعال را بی نهایت شاکرم که توفیق سربازی ولایت امر را به من داد.توفیق داد تا در عصری باشم که با معاویه های زمان و شیطان های بزرگ بجنگم.جنگیدن بر علیه شیطان بزرگ آمریکا یک توفیق و یک کار بزرگ است که هم شهدا خوشحال می شوند و هم آقا.
خواسته ی بزرگ این حقیر مرگ در راه حق است که انتظار آن را می کشم.ناامید نمی شوم زیرا با خدایم پیمان بسته ام تا به وقت خودش به یاران شهیدم بپیوندم.از خداوند مهربانم می خواهم جزء کاروان شهداء باشم.گرچه دیر شده و اواخر خدمتم را می گذرانم.ولی به لطف و عنایت الهی دل بسته ام.می دانم یاران شهیدم منتظرم هستند.

نمی دانم چه کاشتی کرده ام؟! آیا ثمر خواه داد؟! خدای من اگر با رفتن بنده ی حقیر، به اسلام و انقلاب کمکی خواهد شد، پس آماده ام باقی مانده ی عمرم را به آقا(رهبر معظم انقلاب) هدیه نمایید.

سرباز پادر رکاب رهبری
سعید قهاری سعید

آری پدرم را می گویم.پدرم! حاج سعید قهاری سعید(فرمانده ی لشکر3حمزه سید الشهدا)
او سراپا تعهد بود.تعهدی برخاسته از خواسته ی پیامبران و ائمه، تعهدی سرشار از قدرت اسلام و صلابت دینی
دوست دارم با زبان خودمانی و سوز و درد با دوستان صحبت کنم.دوست دارم غیرت و شجاعت پدرم را که تا 16 سال عمرم در او عملا دیدم به تصویر بکشم.
پدرم حاج سعید از غیرت زمان را شرمنده کرد.غیرت او در زمستانی سرد  در منطقه و دره ای صعب العبور، رسوایی را به دشمنان این انقلاب نشان داد.
می توانم به راحتی بگویم مردانگی پدرم سرچشمه ی رودها، دریاها و آبشارها و اقیانوس ها بود.آری! اویکه و تنها فرمانده ی لشکری بود که در عملیاتی پارتیزانی و در کوه و دره جلودار شد و بقیه ی نیروهای خودی با مشاهده ی فرمانده ل همراهی کرده و حاج سعید با قدرتی برگرفته از مولایش علی(ع) و شیوه ی مالک اشتر وارد میدان می شود و شهادت و زندگی را به قرعه می گذارد و دیگر یاران به ندای او لبیک گفته و در رزمی جانانه و قهرمانانه شهادت را به قرعه ی خود و 8نفر یار دلاور در می آورد.
چقدر شیرین است پس از سالیان دوری از دوستان شهیدش دعوت آنان را لبیک گفتی. می دانم پدرم با روییی سفید و اخذ مدارجی بالا به پیشگاه حق شتافت و همه ی یاران شهیدش به استقبال او آمدند و بر غیرت و مردانگی و شجاعت او احسن گفتند.
زیرا وقتی که از دوستان شهیدش یاد می کرد همیشه می گفت چگونه من با مرگ معمول  دوستانم را ملاقات کنم؟؟!
پدر جان فقط دلخوشی من این است که تو آنچه که خواستی و آرزوی این دنیا و آن دنیا برایت بود رسیدی.ولی اخرین لحظات زندگی با ما و مادرم توصیه به عدم وابستگی به دنیا بود.
پدرم سجایا و خصوصیات منحصربه فردی در همه ی ابعاد داشتند.اما در بعد شجاعت ، ایثارجان،مردانگی می توانم بگویم باید کتاب ها نوشت و می توان گفت نامحدود بود.
اکنون وقت آن است که پس از عروج عاشقانه و عارفانه بیاییم وقت فراغت و آسایش، وقت گرمی و سردی، وقت غم و شادی به یاد آن دلیرمردان بیفتیم و هرکس به اندازه ی توان و تلاش خود از این چشمه های ایثار و شجاعت بهره ببریم و در راه حق و عدالت به کار بگیریم.
پدرم دلاورم حاج سعید، همه ی دوستانت می دانند طاقت و صبر تو زمین را هم شرمنده کرد.به قول دوست قدیمی خودت برادر ملکی ،5بار مجروح شدی و تمام خون بدنت در روی عرض خدا جاری گشت.آیا مگر این خون ها می خشکند؟آیا مگر این خون ها فراموش می شوند؟
مصالح کشور و سپاه را بر مصالح خود ترجیح دادی.در آخرین مجروحیت سال73 در اشنویه قبل از بهبودی کامل ،عصا به دست گرفتی و در محل کار حاضر شدی.زمین لشکر3حمزه شاهد این عصا و این جسم مجروح می باشد.به محل کار و دفترت اکتفا نکردی و با پای مجروح دوباره به منطقه رفتی.آیا غیرت،مردانگی و طاقت این نیست؟؟؟
پدر جان،کلمه ی غیرت،شجاعت برای شما شاید خیلی پیش پا افتاده بود.چون بارها می گفتی وظیفه است و دعا کنید که وظیفه ام را درست انجام دهم.
مرگ بر این گروهک های آمریکایی.مرگ بر این فرصت طلبان بی مقصد.مرگ بر این دنیا طلبان بی اعتقاد.آیا شهید قهاری جرمی جز مسلمانی و دلدادگی به خدا داشت؟
پس بیاییم برای ترقی، پیشرفت و حفظ ارزش ها و حفظ حرمت شهیدان همیشه در صحنه باشیم و نگذاریم به قول حضرت امام(ره) نا اهلان و نامردان بر ما حکومت کنند.

فرزندی که همیشه محتاج شماست؛ فاطمه قهاری

بابا سلام.بعد از یکسال دوری از دل و جان برایت می نویسم.
نازنین بابا ،حاج سعید ،چنار علیای اسدآباد چقدر به وجود پربرکت تو افتخار می کند که اینک نه یک روستا،که یک زمرد سبز در دل کره ارض است و فرشتگان از آن بالا هر شب چنار علیا را نورانی، آنهم با نور سبز می بینند.
شنیدم که وقتی به سن و سال فهم و کمال رسیدی علیه رزیم طاغوت مبارزه کردی،دستگیر و حتی شکنجه شدی.برای آنکه بدانم چگونه مردی هستی ،دائم باید در گذشته ی تو جستجو کنم آنجا که شاگرد حضرت ملا علی همدانی هم بوده ای.
بابای عزیز/ پاسدار سبزپوش/ مقلد امام/ عاشق بی چون و چرا/ آنقدر مصمم با منافقین و دشمنان انقلاب می جنگیدی که ما پس از پروازت، از آن همه داستان هایی کوتاه شنیده ایم.
اولین بار که به کردستان رفتی در دهکلان و قروه مجروح شدی و پس از آن در همان منطقه کردستان در کنار شهید چمران،ماشه کشیدی ،شلیک کردی و به امام خمینی لبیک گفتی.بارها پذیرفتن حکم مسئولیت این شهرو آن شهر و مسئولیت های مختلف ما را از دیدن تو محروم کرد.
گذشته از سلاح گرفتن و جنگیدن، در حالت عادی ساعت کار تو از 5 صبح تا 11 شب بود.
بابا آنچه که بیش از همه چیز برایم جالب است ، علاقه ی تو به مردم کردستان و به پیشمرگان کرد است.
چه چیزی تو را به این مردم گره زد؟
چقدر جانانه و با عشق از زنان و کودکان کردستان در مقابل کومله و دمکرات دفاع کردی.
اینها را بعد از شهادتت شنیدم.
بابا از میان رشادت هاشجاعت ها و غیرت و جوانمردی شما که بگذرم، می رسم به رابطه ی پدر و دختری.
زندگی با شما چه کوتاه بود.هجرت،غربت،تنهایی اما...مهربانی،عشق و همه ی خاطرات قشنگ با شما بودن.
به خانه که می آمدی تا یک به یک ما را در اتاق ها و گوشه و کنار پیدا نمی کردی،نمی بوسیدی، خیالت راحت نمی شد.
یاد آن صبح ها و صبحانه های پر از خنده و شور و احساس بخیر!
برنامه ی هر روزت بود.نماز شب ،نماز صبح ،قرآن،ورزش،صبحانه/ آخ که چقدر تنبلی می کردیم،خوابمان می آمد، چقدر شوخی می کردی، چقدر نوازش می کردی تا برای نماز،ورزش،صبحانه و بعد مدرسه ما را آماده کنی...من می شنیدم که به مامان می گفتی تو بخواب ،نگران بچه ها نباش.
هنوز صدای مهربان پدرانه ات در گوشم است. راستی بابا شاعر بودی؟ اگر نبودی پس آن شعرهایی که به اسم من و هدی و احمد می ساختی چه بود؟! چقدر برای ما شعر می خواندی.
عادت داشتی همه ی خرید خانه را بنویسی در همان دفتر مخصوص ات.یک روز دفترت را دیدم،حتی آنجا نوشته بودی،فاطمه خانم اینقدر...ریال.هدی خانم اینقدر ریال... با خودم می گفتم چه جالب.بابا حتی در یادداشت های خصوصی اش ما را خانم خطاب می کند.
بابا دیروز که با عکس تان صحبت می کردم ،یکدفعه دلم خواست از توی قاب بیرون بیایی تا با هم شوخی کنیم،درست مثل قبل.چقدر در جمع فامیل شوخ طبع بودی،بطوریکه جدیت شما در بیرون از منزل باورم نمی شد.
چقدر به بهانه های مختلف جایزه می دادی.نمره های درس و معدل جایزه های جداگانه داشت.بابا یادت هست قبل از شروع امتحانات با هم قرارداد می نوشتیم که هر نمره ای چقدر جایزه دارد و بعد هردو امضا می کردیم.به انضباط که می رسیدی می گفتی انضباط خیلی مهم است و دو برابر جایزه دارد. آخ که چقدر هسته ی خرما جمع می کردم و چقدر جایزه گرفتم.سحرهای ماه رمضان دلت برای من می سوخت.می گفتی:فاطمه باید زیاد خرما بخوری تا بتوانی روزه بگیری،هر دانه خرما یک جایزه دارد و من وضع ام از بقیه ی بچه ها بهتر بود.چون برای هر چیزی به من جایزه می دادی.اصلا بابا پیش شما هر کار خوبی قیمتی داشت، حتی توی بچه های فامیل اگر کسی سوره ای،شعری می خواند فوری به او جایزه می دادی.حالا که کمی بزرگتر شده ام می فهمم که شما برای ترویج معنویت هزینه می کردی.یادم می آید که به مامان می گفتی:به دختر نباید کمتر از گل گفت و واقعا هم به ما کمتر از گل نمی گفتی.
بابا از شهادتت غمگین نیستم.دوریت دشوار است.وگرنه شهادت زیبنده و برازنده ی امثال توست.من سعی می کنم راه و روش تو را الگوی زندگی خودم قرار دهم.دینم را همانطور به جامعه ادا کنم که تو کردی.با خانواده همانطور رفتار کنم که تو کردی.همانطور پشتیبان ولایت فقیه باشم که تو بودی.زندگی را همانطور ببینک که تو دیدی و مرگ را همانطور انتخاب کنم که تو کردی.
نازنین بابا،به تو افتخار می کنم.هرجا هستی شاد باش و مطمئن.

خدانگهدارت
قربان تو،دخترت
فاطمه

یکسال از عروج عارفانه ی سردار شجاع و ولایت مدار شهید حاج سعید قهاری سعید گذشت.
روزی که آمده بود تا به عنوان فرمانده ی لشگر 3 حمزه سیدالشهدا (ع) پا جای پای باکری بگذارد.خیلی ها می دانستند که این تازه وارد  یادگار سالهای دور لشگر است.شهید قهاری را می گویم،همان که با کاظمی و حنیف (شاه مرادی)تا آخرین لحظه در قرارگاه حمزه سیدالشهدا ماند.وقتی کاظمی پرکشید او هم دلش را در قرارگاه حمزه و لشکر3 جا گذاشت.حالا یکسال و دو ماه بعد از شهادت سردار کاظمی و سردار حنیف گذشته بود.سعید آمده بود تا یاد دوستان شهیدش را زنده کند.او می گفت من فقط برای شهادت به آذربایجان برگشته ام.اما معتقد بود که روزها و شبهای سخت و سردی را باید گذراند تا به مرحله ی عروج رسید.معتقد بود که برای به معبود رسیدن باید کلید رمز را یاد بگیری تا بتوانی قفل را باز کنی .حاج سعید قهاری یکسال است که با اولیا، خدا را ملاقات کرده اند و در جوار حق آرام گرفته اند.دیگر غم بیهوده ماندن را نمی خورند.

او عابدی عارف بود که با عبادت شبانه و نجواهای نیمه شب با خالق خود عهد بست و خداوند مهربان هم به عهد او عمل کرد.
یکسال گذشت ولی یکسال عدم حضور حاج سعید در دنیا خیلی رازها و رمزها داشت.با شهادت خدمات بیشتری به انقلاب و نظام کردند که قابل وصف نیست.هر روز از یکسال شهادت او یک حرف میزد،یک پیام میداد،یک راز نهفته ای را آشکار می کرد. چه عرض کنم! سالی که گذشت سال عزت و برکت بود، سال ثمره و امید بود، سال نمایش حقانیت و عدالت بود و...
خلاصه حاج سعید دست ما بیچارگان را بگیر و راه هموار و بدون چاه و چاله به ما نشان بده.محتاجیم، محتاج امداد خود وهمرزمانت.